Samir Lande 12 Oct 2025 कहानियाँ अन्य रंगमंच संवाद अजून जिवंत आहेत समीर लांडे samir lande 11924 0 Hindi :: हिंदी

मंचावरचा पडदा हळूहळू खाली आला. प्रेक्षकांच्या टाळ्यांचा गजर काही क्षणांसाठी गुंजला, आणि मग सगळीकडे शांतता पसरली.
तो माणूस वृद्ध, शहाणा, पण आतून थोडा रिकामा, थोडा कोरडा मागच्या खुर्चीवर बसून पाहत होता.
त्याच्या डोळ्यांत अजूनही ओल होती, जणू काही क्षण अजूनचं त्याच्याबरोबर राहायचा प्रयत्न करत आहेत.

हे त्याचं शेवटचं नाटक होतं. त्याने लिहिलं. त्याने दिग्दर्शित केलं. पण स्वतःचं आयुष्य कधी पूर्ण जगू शकलं नव्हतं.

प्रेक्षक बाहेर निघून गेले. दिवे एक-एक करून विझले. मंचावर फक्त एक मंद पिवळा प्रकाश शिल्लक राहिला.
तो हळूहळू पुढे आला, त्या प्रकाशात उभा राहिला. त्याचं चेहरं हळूहळू काळोखात विरघळत होतं.

त्याने फक्त एक श्वास सोडला, आणि हळूच सांगितलं,
देवा.. तू मला शब्द दिलेस, विचार दिलास… पण मी त्यांना जगाची खरी किंमत देऊ शकलो नाही.
माझ्या लिखाणातले हास्य, माझ्या संवादातील भावना सगळं कुठेतरी हरवलं गेलं.
मी नाटकं लिहिली पण स्वतःचं जीवन विसरलो.
मंचाला माझा आत्मा दिला, पण मन रिकामं राहिलं.

तो शांतपणे हात जोडला.
आज माझ्या शेवटच्या नाटकाचा पडदा पडला.
मला ठाऊक नाही, माझ्या शब्दांची बीजे पुढच्या पिढीपर्यंत पोहोचतील का,
की माझ्या चुका त्यांच्या लेखणीत शिरतील.
पण जर तुझ्या दयेत जागा असेल, तर मला माफ कर…
मी तुझ्या दिलेल्या कलाला योग्य स्थान देऊ शकलो नाही.

मंचावरून एक हलका वारा वाहला.
त्याचं जुने लिखाण पानं, ओळी, अधुरी पात्रं हवेत उडू लागली.
तो ती पकडण्याचा प्रयत्न करत राहिला, पण सर्व काही दूर गेले. आणि मग त्याने हसले.
एक छोटंसं, शांत हसू, जणू देवाने त्याच्या शेवटच्या संवादावरच “कट” म्हटलं होतं. तो मंचावरून खाली उतरणार नाही. दुसऱ्या दिवशी सकाळी रंगमंच रिकामा होता, पण त्याच्या खुर्चीवर एक चिठ्ठी सापडली नाटक संपलं.
पण संवाद अजून जिवंत आहेत.

समीर लांडे