Samir Lande 03 Sep 2025 कहानियाँ प्यार-महोब्बत Samir Lande आभाळ पुरेना झाले love story मराठी समीर लांडे एक हळव्या मनाचा प्रवाशी 9461 0 Marathi :: मराठी

शाळेच्या पटांगणातून वर्गाकडे चालताना एक अनोळखी शांतता मनात उतरली होती. सगळं तसंच होतं – घंटा, मुलांचा गोंधळ, धुळीचा वास... पण आत काहीतरी वेगळं हलत होतं. ती पहिल्यांदा समोर आली, तेव्हा क्षणभर वाटलं, सगळं स्थिर झालं आहे. आवाज संपले, फक्त नजरेत एक चित्र थांबलं.

पांढऱ्या युनिफॉर्मच्या त्या रंगातसुद्धा एक वेगळं तेज होतं. केस वाऱ्यावर हलत होते, आणि डोळ्यांत... काहीतरी होतं. नक्की काय, हे त्यालाही सांगता आलं नाही. हसण्याचा आवाज अजूनही कानात घुमत होता. काही सेकंदांनीच लक्षात आलं – श्वास थांबला होता, आणि मग त्याने स्वतःला पुन्हा जागं केलं.

त्या दिवशी शिकवलेलं काही लक्षात राहिलं नाही. वहीतील शब्द विस्कळीत, अक्षरं एकमेकांवर आदळलेली, आणि मन मात्र त्या एका नजरेत गुरफटलेलं. संध्याकाळी घरी गेल्यावर खिडकीतून बाहेर पाहताना, विचार एकाच वर्तुळात फिरत होते – ती कोण होती? का इतकी आपलीशी वाटली? आणि हे काय आहे, जे पोटात भुकेसारखं पण प्रेमासारखंही वाटतं?

रात्री उशाशी ठेवलेली वही उघडली. मागच्या पानावर काहीतरी लिहावंसं वाटलं, पण लिहिता आलं नाही. फक्त तिचं भान मनात होतं. आणि मग एक हळूसा विचार मनात येऊन गेला – आपण तिच्या शेजारी बसलो, तिने हसून पाहिलं, आणि काही न बोलता सगळं सांगितलं. हे फक्त स्वप्न होतं, हेही माहित होतं... पण ते जास्त खरं वाटत होतं, जसं वास्तव धूसर असावं आणि कल्पना तीव्र.

दुसऱ्या दिवशी शाळेत लवकर पोचण्याचा प्रयत्न केला. वर्गाच्या दरवाज्यात उभा राहून आत डोकावलं. ती तिथे नव्हती. काळजाने एक क्षण थांबला. नंतर ती दारातून आली. चालण्याचा तो साधा पण नजाकतीचा ढंग, वही उचलतानाचं त्या बोटांचं लाघवीपण, आणि वळून मागे पाहण्यामागचं अनाहूत आकर्षण... त्याचं संपूर्ण अस्तित्व त्या क्षणात वितळलं.

त्या दिवसापासून आयुष्य एका नावात अडकलं. तोंडून उच्चारायचं नाही, पण मनात सतत घोळवायचं. वर्गात, मैदानावर, दप्तर उघडताना, अभ्यास करता करता, भिंतीकडे पाहत, झोपताना, स्वप्नात. शब्द नाहीत पुरेसे. भावना आहेत, पण त्या शब्दांच्या पुढे धावतात.

ती प्रत्येक परीक्षेआधी त्याच्याकडून अभ्यास करून घेत असे. गणिताच्या संख्यांपेक्षा तिचे प्रश्न महत्त्वाचे वाटत. ती काहीतरी विचारायची, तो सांगायचा... पण त्याच्या लक्षात असायचं तिचं बोलणं नव्हे, तर ती बोलते आहे हेच. प्रत्येक वेळेस ती म्हणायची, "अरे तू तर सगळं लक्षात ठेवतोस!" आणि तो फक्त हलके हसायचा. मनात खोल कुठेतरी वाटायचं — तिने एकदाच विचारावं, "तू एवढा शांत का असतोस?" आणि मग तो सगळं सांगेल. पण तो क्षण कधीच आला नाही. आणि त्याच्यात मोकळेपणाची हिंमतही कधीच उगम पावली नाही.

ती बोलत होती, तो ऐकत होता. ती हसत होती, तो पाहत होता. ती सोबत होती, पण त्याला तिच्याशी एकदाही मोकळं बोलता आलं नाही. भीती वाटायची – एकदा जर बोललो, तर हे सगळं संपेल की काय? ती नकार देईल, हसून टाळेल, दूर जाईल... आणि मग हे सगळं सुंदर जसं आहे, तसंच उध्वस्त होईल.

एक दिवस वर्ग सुटला तेव्हा ती त्याच्याबरोबर चालत निघाली. दोघंही शांत. ती मधूनच काहीतरी म्हणाली, त्याला ऐकू आलं नाही. आणि तोही काहीच बोलला नाही. ती पुढे निघून गेली, आणि मागे उरला फक्त त्याचा तोच विचार — "आपण बोलायला हवं होतं."

हा प्रेम होता का? की फक्त भास? पण इतकं काही वाटतंय, तर ते काहीतरी असायलाच हवं.

त्या एका दुपारी, जेव्हा ती खिडकीजवळ उभी होती — वारा तिच्या केसांत खेळत होता, आणि सूर्यफूलासारखं तिचं हास्य आज अधिकच उजळ वाटत होतं — तो काहीच न बोलता तिच्याकडे पाहत राहिला. आणि तिने नजरेच्या एका क्षणात पाहिलं.

त्या क्षणात सगळं बदललं. शब्द निघाले नाहीत, पण काहीतरी सांगितलं गेलं होतं. कदाचित ते प्रेम नव्हतं, पण ते काहीतरी नक्कीच होतं — ज्याला नाव नव्हतं, पण अर्थ होता.

लेखक: समीर लांडे एक हळव्या मनाचा प्रवाशी