Samir Lande 04 Sep 2025 कहानियाँ प्यार-महोब्बत तूझ्या सावलीत समीर लांडे love box mrathi 13829 0 Marathi :: मराठी

गावाच्या शेवटच्या टोकाला एक जुना पिंपळाचा वृक्ष होता – आसपास कुठेच माणसांची वर्दळ नसे, फक्त झाडांची कुजबुज आणि वाऱ्याचा निनाद. त्या झाडाच्या सावलीत दगडी चौथरा होता, पायवाटेवरून चालताना सहज नजरेतही न येणारा. हीच ती जागा होती – जिथे ते दोघं पुन्हा पुन्हा भेटायचे. कुणालाही न सांगता, कुठेही न लिहून ठेवता. ती जागा त्यांच्या नात्याचा एक मूक साक्षीदार बनली होती – शांत, खोल, आणि न सांगता येईल इतकी निःशब्द. वाऱ्याच्या मंद हालचालीत त्याच्या श्वासाची जाणीव होत होती, आणि तिच्या पापण्यांवर थरथरणारे विचार.

"तुला खरंच वाटतं का... हे सगळं आपल्यासाठी आहे?" ती कुजबुजली.

तो काही वेळ शांत राहिला. मग अगदी हलक्या आवाजात म्हणाला, "हे सगळं आपल्याविरुद्ध आहे, म्हणूनच तर आपलं आहे."

ती त्याच्याकडे पाहत राहिली. त्याच्या डोळ्यांत कोणताच गोंधळ नव्हता. पण तिच्या डोळ्यांतील पाणी साचून बसलं होतं – प्रश्नांचं, भीतीचं, आणि नाकारले गेलेल्या प्रेमाचं.

"माझा विश्वास ढळतोय," ती कबूल करत होती, जणू स्वतःलाच.

"माझं प्रेम अजून उभं आहे," त्याने तिच्या वाक्याला अलगद धरून घेतलं.

त्या जागेभोवती माणसांची गर्दी नव्हती, पण समाजाचा गडगडाट ऐकू येतच होता – प्रत्येक ओळखीच्या चेहऱ्यामागे दडलेले मत, निर्णय, आणि दोषारोप.

ती म्हणाली, "मी थकलिये. तडजोड करावी लागते रोज – स्वतःशी."

"मग चल... मीसुद्धा करतो रोज – तुझ्यासाठी," त्याने तिचं थरथरतं हात अलगद आपल्या दोन्ही हातात घेतलं.

क्षणभरासाठी वेळ थांबला. डोळ्यांतलं पाणी त्याच्या बोटांवर ओघळून आलं.

ती काहीच बोलली नाही. शब्द थांबले, पण ती झुकून त्याच्या खांद्यावर डोकं टेकवून बसली.

आज कोणती घोषणा झाली नाही. कोणतेच वचन दिलं गेलं नाही. पण दोघांनीही विरोधक परिस्थितीच्या डोळ्यांत पहिलं – न डगमगता, न मागे वळता.

त्या दिवशी काही जिंकलं गेलं नव्हतं… पण हरवलेलंही नव्हतं.

ते एकत्र होते – तरीही सगळ्यांच्या विरोधात. पण त्याच्या मिठीत तिला एक घर सापडलं होतं, ज्याचं छप्पर तिच्या अश्रूंनी बांधलेलं होतं.

लेखक : समीर लांडे 
एक हळव्या मनाचा प्रवाशी