Samir Lande 04 Sep 2025 कहानियाँ प्यार-महोब्बत Samir lande विषय तो ही एक सामाजिक love box 11676 0 Marathi :: मराठी

जेव्हा मी प्रेमावर लिहायचं ठरवलं, तेव्हा अनेकांनी मला थांबवलं आणि म्हणाले की, "समीर, तू इतका खोल विचार करणारा माणूस आहेस, तू प्रेमासारख्या विषयांवर नाही, तर अर्थव्यवस्था, राजकारण, जातपात, शिक्षण, बेरोजगारी यांसारख्या गंभीर सामाजिक मुद्द्यांवर लिहायला हवा."
मी मात्र गप्प राहिलो, कारण मला त्यांना सांगता आलं नाही की आजचं प्रेमसुद्धा एक गंभीर सामाजिक प्रश्न बनलं आहे.
आजचं प्रेम केवळ “ती मला हसते”, “तो मला गिफ्ट्स देतो”, किंवा “तिचं स्टेटस भारी आहे” या पातळीपुरतं उरलं आहे; ते एक नातं न राहता केवळ एक देखाव्यासारखं, एक प्रदर्शनात ठेवलेलं वस्तूसारखं झालं आहे.

आपण कधी विचार केला आहे का की या चुकीच्या प्रेमाच्या संकल्पना केवळ हृदयं नाही, तर संपूर्ण माणसाचंच मनोविश्व मोडतात?
जे खरोखर प्रेम करतात, ते तुटतात, आणि जे केवळ वापरून टाकतात, ते पुढे जातात, आणि इथंच नुकसान दोघांचंच होतं – पण दोघंही वेगळ्या प्रकारे झिजतात.
तो जो प्रामाणिक होता, त्याने स्वतःवर विश्वास ठेवणं बंद केलं, आणि ती, जिला प्रेमावर विश्वास ठेवून फसवलं गेलं, तिनं अख्ख्या जगावरच विश्वास ठेवणं सोडलं.
या दोघांचं नुकसान झालं – एकाने प्रेम गमावलं, आणि दुसऱ्याने स्वतःला.

म्हणूनच मी हे सगळं लिहितो आहे – मी, समीर लांडे – जो अनेकदा ऐकतो की "प्रेमावर लिहिणं फालतूपणा आहे, तू समाजावर लिही."
पण मला असं वाटतं की आजचं प्रेम समजून घेणं, त्यातले चुकीचे प्रवाह ओळखणं आणि त्यावर लेखन करणं हे देखील समाजप्रबोधनच आहे.
कारण जरी प्रेम हे एक वैयक्तिक नातं असलं तरी त्याच्या चुकांचं ओझं अख्ख्या पिढीला वाहावं लागतं.

जेव्हा मुली चांगल्या मुलांना नाकारून चुकीच्या नात्यांमध्ये अडकतात, आणि जेव्हा मुलं मुलींच्या भावनांचा फक्त उपयोग करतात, तेव्हा समाजात ‘प्रेम म्हणजे फसवणूक’ हा भ्रम पसरतो, आणि खरं, निखळ प्रेम, जे विश्वास, सहवास आणि समर्पणावर उभं असतं, ते कुठेतरी हरवतं आणि शून्यात जातं.

म्हणून मला वाटतं की प्रेमावर लिहिणं आवश्यक आहे – मनस्वीपणानं, पण सामाजिक भान ठेवून, कारण आज पिढ्यांनाच आरसा दाखवण्याची वेळ आली आहे.
आपण "तू चांगला आहेस पण..." किंवा "ती सगळ्यांसाठी available आहे" या वाक्यांच्या पलिकडे जाऊन नात्यांकडे माणूस म्हणून बघायला शिकलं पाहिजे.

प्रेम हे फक्त चंद्रप्रकाशात फेरफटका मारणं नाही, नाही गोड गोड शब्दांची देवाणघेवाण, नाही केवळ हातात हात घेऊन फिरायची धमाल.
प्रेम म्हणजे एक असा विश्वासाचा मजबूत पूल आहे, जो आज तुटताना दिसतोय, केवळ चुकीच्या अपेक्षांमुळे, अपूर्ण समजुतींमुळे आणि काळाच्या घड्याळानं हरवलेल्या भावना विसरल्यामुळे.

ती म्हणते, "तो खूप मस्त गिफ्ट्स देतो," आणि तो म्हणतो, "ती इतर मुलींहून वेगळी आहे," पण हे सगळं फक्त कागदी तुकडे आहेत, कारण खरं प्रेम तेव्हा असतं जेव्हा शब्द संपतात पण भावना ताज्या राहतात, जेव्हा एकमेकांच्या वेदनांना समजून घेण्याचा प्रयत्न होतो आणि जेव्हा एकत्र आयुष्य जगण्याची तयारी असते.

म्हणून जेव्हा प्रेम मोडतं, तेव्हा फक्त नातं नाही, तर माणूस मोडतो.
कोणीतरी खोटं वागलं, कोणीतरी फसवलं, आणि एक विश्वास, जो हळूहळू फुटत गेला, त्याने प्रेमाला छेद दिला, आणि दोन जीव कायमचे वेगळे झाले.

आजचं प्रेम ही केवळ एक वैयक्तिक भावना नाही, तर ते सामाजिक प्रतिबिंब आहे.
जेव्हा एखादी मुलगी चुकीच्या प्रेमात अडकते, तेव्हा तिचं कुटुंब आणि सामाजिक स्थान धोक्यात येतं; जेव्हा एखादा मुलगा भावनिक फसवणुकीला बळी पडतो, तेव्हा त्याचा आत्मविश्वास कमी होतो आणि तो समाजापासून दूर होतो.

माझ्या मते प्रेम हे गोडगोड गोष्टींचा खेळ नसून त्यात असतो समर्पण, सहवास, आणि समजूतदारपणा.
जेव्हा एखाद्याच्या चुका माफ करता येतात, आणि त्यांच्या दुःखात मनापासून साथ देता येते, तेव्हाच प्रेम खऱ्या अर्थाने सुंदर असतं.

आजच्या काळात प्रेम हे केवळ एक 'डिस्प्ले पीस' बनलं आहे, जसं एखादं सुंदर पण न वापरलेलं वस्त्र दुकानात लटकावलेलं असतं – ते लोक पाहतात, पण त्याचा अर्थ, त्यातल्या भावना विसरतात.
खरं प्रेम, जे भावना, समजुती, आणि विश्वासातून उभं राहतं, त्याला हल्ली कुठेच जागा उरलेली नाही.

लेखक : समीर लांडे 
एक हळव्या मनाचा प्रवाशी