Samir Lande 26 Oct 2025 कहानियाँ अन्य समीर लांडे, samir lande, मी आणि मी 12094 0 Marathi :: मराठी

रात्र खूप शांत आहे. बाहेरच्या वाऱ्याचा मंद आवाज, खिडकीच्या चौकटीवर आपटणाऱ्या पावसाच्या थेंबांचा ताल, आणि या सगळ्यात माझं एकटेपण  अजूनही जिवंत आहे. कधी कधी वाटतं, मी ज्या सगळ्यांसाठी रडलो, त्यांच्यापैकी कोणी खरंच माझ्यासाठी एक अश्रू सांडला असेल का? कदाचित नाही. कारण मी त्यांच्या जगात फक्त एक क्षणभंगुर सावली होतो  उपयोग संपला की हरवलेला. लोक म्हणतात, “तू खूप मजबूत आहेस.” पण कोणी विचारत नाही की ती ताकद मला कुठून मिळते. कोणी विचारत नाही की, रात्री मी उशीला मिठी मारून का झोपतो. कोणी विचारत नाही की, हसताना माझ्या डोळ्यांत ओल का असते. मी सगळ्यांसाठी आहे  मित्रांसाठी, कुटुंबासाठी, जगण्यासाठी. पण जेव्हा मी स्वतःच्याच मनात डोकावतो, तेव्हा दिसतं  तेथे माझ्यासाठी कोणीच नाही. फक्त एक आवाज आहे  माझाच, जो माझ्याशी भांडतो, मला दोष देतो, आणि विचारतो “तू खरंच जगतोयस का, की फक्त दिवस मोजतोयस?” एकटेपण आता अपरिचित राहिलेलं नाही. ते माझ्या छातीच्या खोलीत घर करून बसलंय, श्वासासोबत वाढतंय, आणि प्रत्येक ठोक्याला आपली ओळख पटवतंय. कधी कधी मला वाटतं  या शरीरात मी नाही, फक्त एक पोकळी आहे, जी काहीतरी शोधतेय… पण काय, हेच समजत नाही. भविष्यात काय आहे? काही नाही फक्त अंधार. तोही असा, जो फक्त डोळ्यांत नाही तर आत्म्यातही वसतो. अंधार जो प्रकाशाला विसरायला लावतो, आणि जिथं आशा ही परकी वाटते. कधी तरी मी आरशात पाहतो  तेथील चेहरा ओळखीचा वाटतो, पण डोळ्यांतला माणूस अनोळखी. तो हळू आवाजात म्हणतो  “तू स्वतःलाच हरवलंस, आणि तरीही इतरांना शोधतोयस.” कधी विचार येतो जर मी नाहीच राहिलो, तर किती जण रडतील माझ्यासाठी? कदाचित दोन क्षण, कदाचित कोणीच नाही. जग थांबणार नाही; ते चालतच राहील. आणि माझं अस्तित्व एखाद्या धुळकणासारखं हवेबरोबर उडून जाईल. पण तरीही, मी आहे. मी आणि मी  एकाच शरीरात दोन माणसं एक जिवंत राहण्याचा प्रयत्न करणारी, आणि एक आतून आधीच संपलेली. आणि या दोघांमध्ये उरलेला संवाद  फक्त शांततेचा.

लेखक : समीर लांडे