Samir Lande 03 Sep 2025 कहानियाँ प्यार-महोब्बत Samir Lande #आठवांची सरहद्द – भाग २ : उसवलेली वीण समीर लांडे एक हळव्या मनाचा प्रवाशी love box mrathi 11610 0 Marathi :: मराठी

दोन वर्षं उलटून गेली होती.
जी माणसं कधी त्यांचं प्रेम मान्य करत नव्हती, त्यांनी तिला बंदिस्त करून टाकलं होतं.
घरच्यांनी "जात" सांगत तिचं लग्न लावून दिलं होतं,
आणि एका क्षणात तिचं मन गुलाम झालं होतं.

तिच्या कुंकवाला रंग होता, पण तिच्या डोळ्यांना नव्हता.
ती चालायची, बोलायची, हसायची…
पण तिच्या आत एक कोरडं, उसवलेलं काहीतरी राहतं होतं.

तो दुसऱ्या शहरात होता, एक सामाजिक संस्था चालवत.
जातपात मिटवणं, प्रेमविवाहांचं समर्थन करणं —
हे त्याचं ध्येय झालं होतं.
प्रेम त्याच्या आयुष्यात नव्हतं,
पण इतरांचं प्रेम तरी वाचवावं, एवढीच आशा उरली होती.

तो रात्री कविता लिहायचा…
कागदांवर ओळीत ओळींच्या मध्ये तिचं नाव लपवलेलं असायचं.
त्याचं प्रेम त्याच्यापुरतं उरलं होतं —
पण त्याच्या लेखणीतून हजारो लोकांचं प्रेम मोकळं होत होतं.

एका दिवशी, एका लहान गावात कार्यक्रम होता —
'प्रेमाला जात नसते' या विषयावर.
तो बोलायला उभा राहिला, लोकांचं लक्ष त्याच्याकडे होतं —
पण त्याचं लक्ष मात्र गर्दीत असलेल्या तिच्याकडे होतं.

हो… तीच होती.
गर्दीत उभी. दोन वर्षांनी.
साडी नेसलेली, डोक्यावर पदर… पण चेहरा तोच.
आणि डोळ्यांत आजही तीच जुनी ओल.

त्यांच्या नजरा भिडल्या.
क्षणभर कुणालाच काहीच समजलं नाही.
सगळं स्थिर झालं होतं.
जणू काळ थांबला होता.

कार्यक्रम संपला.
ती जवळ आली. काहीच बोलली नाही.
फक्त तिचा हात हळूच समोर आला, थरथरत.
तो म्हणाला,
"तुला वाटलं होतं, मी तुला विसरेल?"

तिच्या डोळ्यांतून अश्रू वाहू लागले.
ती म्हणाली —
"मी नाही विसरली.
माझं शरीर इथे आहे, पण माझं मन अजून तुझ्या कविता शोधत राहतं."

तो काहीच बोलला नाही.
फक्त तिचं डोकं आपल्या खांद्यावर टेकवून शांत उभा राहिला.
क्षणभर ते दोघं तिथं होते,
शब्दांशिवाय, पण पूर्ण.

ते पुन्हा एकत्र येऊ शकले नाहीत.
आयुष्य वेगळ्या दिशांनी पुढं जात राहिलं.
पण त्या एका संध्याकाळी त्यांनी एकमेकांना परत सापडलं होतं.
अशा वेळा असतात —
जिथं प्रेम परत येतं, पण ते मागे घेता येत नाही.

ती परत आपल्या घराकडे निघून गेली, आणि तोही आपल्या लढ्यांकडे.
पण त्या रात्री दोघंही झोपले नव्हते —
कारण त्यांची आठवण, त्या भेटीपेक्षा अधिक खरी होती.

त्या गाठीत प्रेम जिंकलं नव्हतं, पण हरलंही नव्हतं.
ते फक्त वेळेपुढे झुकले होते,
पण मनाने एकमेकांत रुजून गेले होते.

“आठवांची सरहद्द” अजून संपलेली नव्हती,
ती फक्त आतल्या आत, श्वासात आणि शब्दांत चालू होती.

लेखक : समीर लांडे एक हळव्या मनाचा प्रवाशी